Het begint met een verhaal

Iedere cliënt heeft een verhaal. Een verhaal dat bestaat uit heden, verleden en toekomstdromen. Uit interesses, kennis en ervaring. Hoe beter we dit verhaal kennen, hoe beter we zorg kunnen bieden. Want goede zorg begint met het verhaal van de cliënt.

 

Mevr Gelderblom

Privacy

"Gewoon, lekker op m'n kamertje. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes."

Er wordt goed voor mij gezorgd. Niet alleen door mijn kinderen, maar ook door de medewerkers hier.

Alles wat ik nodig heb, is letterlijk binnen handbereik. Ik brei en lees graag. Gewoon, lekker op m'n kamertje. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Die privacy, dat vind ik prettig.

En als ik er behoefte aan heb, ga ik gezellig in de gemeenschappelijke ruimte zitten om wat te kletsen, sport te kijken of te puzzelen. Er wordt hier van alles georganiseerd, dus aan aanbod geen gebrek.

Ik werk graag met mijn handen. Vroeger was ik naaister op een atelier. Ik maakte de leukste dingen voor mijn kinderen. Dat was een mooie tijd. Toch mis ik het niet. Ach, voor iedere fase van het leven valt wat te zeggen.

Ik heb een heerlijk leven gehad, liefdevol en harmonieus. En ik ben blij dat ik dat hier op mijn eigen manier kan voortzetten.

Mevrouw Gelderblom (87)

Mevr Koenekoop

Activiteit

"Als mijn ramen worden gezeemd, maak ik ondertussen de laatjes schoon"

Na mijn hartinfarct kon ik niet meer thuis wonen. Na 63 jaar moest ik ineens verhuizen. Ik vond het verschrikkelijk, wilde niet tussen de oude mensen wonen. Ik was toen 88 jaar.

Nu hoop ik dat ik hier mijn oogjes mag sluiten. Wat ze zeggen is waar; ouderdom komt met gebreken. Maar klagen verandert daar niets aan. Je wordt er alleen maar chagrijniger van.

Ik blijf liever lekker bezig. Dat is ook goed voor mijn artrose. Sinds kort heb ik een rollator. Een lichte, niet zo'n kruiwagen. Daarmee ga ik dan naar de supermarkt om boodschappen te doen.

Ik heb daar net zo'n lekkere zwabber en doeken gekocht om mijn kamer heerlijk te zwabberen. Vroeger was ik hulp in de huishouding en die poetsdrift zit er nog steeds in.

Als mijn ramen worden gezeemd, maak ik ondertussen de laatjes schoon. Ik kan gewoon niet goed stilzitten en iets nuttigs doen maakt me blij.

Mevr Kropf

Genegenheid

"We hebben allemaal liefde en genegenheid nodig"

Eenzaam is iedereen weleens. Dat is niet afhankelijk van leeftijd of burgerlijke status. Dat zit in de mens. Als je ouder wordt, wordt je wereld kleiner en de eenzaamheid groter.

We hebben allemaal liefde en genegenheid nodig. Daarom ben ik blij dat ik hier woon. Als ik me alleen voel, maak ik een praatje met de bewoners of medewerkers. Dan is dat nare gevoel zo weer verdwenen.

Zolang het nog kan, doe ik het liefst alles zelf. Om hulp vragen vind ik moeilijk. Ik ben altijd bang dat ik tot last ben. Een enkele keer vraag ik een ander een fles voor me te openen of de plintjes af te stoffen. Dat lukt me gewoon niet meer.

En eens per week word ik gewassen. Daar geniet ik dan echt van. De rest van de week doe ik het zelf. In een slakkentempo weliswaar, maar gelukkig hoef ik op mijn leeftijd geen haast meer te hebben.

Mevrouw Kropff (96)

Dhr Masselink

Respect

"Er wordt hier gekeken naar mij als mens en niet naar mijn tekortkomingen"

Ik heb een spierziekte en mijn vrouw kon niet meer voor mij zorgen. Dat heeft ze jarenlang gedaan. Na 57 jaar samenleven ben ik uit huis gegaan. Een bittere pil, maar het beste in de situatie.

Mijn vrouw is weer helemaal de oude. Ze heeft een autootje en ziet haar vriendinnen weer. Dat maakt mij trots. Én natuurlijk stik jaloers.

Door mijn ziekte ben ik afhankelijk van anderen. Ook als het gaat om verzorging en hygiëne. Dat gebeurt altijd respectvol. Er wordt hier gekeken naar mij als mens en niet naar mijn tekortkomingen. Heel prettig vind ik dat, want je kunt je soms echt heel hopeloos voelen.

Ik ben een betrokken mens. Altijd al geweest. Het is de rode draad in mijn leven. Ik organiseer graag dingen. Een film- of bingoavond op de zaterdag. Met zo'n lekker advocaatje. Als ik dan zie hoe iedereen geniet, ben ik gelukkig.

Meneer Masselink (81)

Mevr van Diemen

Acceptatie

"Voor de dood ben ik niet bang. Ik wacht het wel af. En ondertussen vliegen de dagen voorbij"

Ik luister graag naar klassieke muziek. Die Hollandse smartlappen ken ik nu wel. Ik ben opgegroeid in een café. Mijn mooiste herinneringen heb ik daar.

Ik ben letterlijk een praatjesmaker. Als er nieuwe bewoners zijn, knoop ik altijd een praatje aan. Zo stel je de mensen op hun gemak. Dat is voor iedereen prettig.

Een geluksvogel, zo noem ik mezelf weleens. Ik word goed verzorgd en mijn kinderen komen vaak op bezoek. Ik heb er zeven. De oudste overleed toen hij acht jaar was. Ik heb het aanvaard, maar het is altijd een gaatje in mijn hart gebleven.

Voor de dood ben ik niet bang. Ik wacht het wel af. En ondertussen vliegen de dagen voorbij. Iedere dag is anders. Ik fiets, kaart, ga naar stoelgym en naar de kerk.

Alles op m'n gemakje, want door mijn hartfalen heb ik geen uithoudingsvermogen meer. Ik heb gewoon alles opgebruikt in het leven. Zoals het hoort.

Mevrouw van Diemen (91)

Dhr. van Hevelingen-2

Vrijheid

"Prachtig toch, je rollator bij de bouwmarkt vergeten, gewoon, omdat je gelukkig bent"

Je denkt dat het niet meer kan op deze leeftijd, verliefd worden. Maar toch gebeurde het. Een mens heeft veel ruimte in zijn hart.

Nu wonen we een klein jaar samen. Haar kamer is de slaapkamer, mijn kamer is ons woongedeelte. En 's avonds doen we een borreltje op ons balkon.

Ik heb altijd in de bouw gezeten en hou erg van knutselen. Gelukkig kan dat hier in huis. En de bouwmarkt zit gewoon om de hoek.

Laatst nog ben ik daar mijn rollator vergeten. We kwamen er pas achter op de terugweg. Prachtig toch, je rollator vergeten, gewoon, omdat je gelukkig bent.

Ik hoef geen grote idealen meer te hebben. Ik heb mijn leven gehad. Voor mij is iedere dag er een extra. Want ik lijk misschien wel een hele vent, maar na longkanker en een hartoperatie, ben ik 's ochtends helemaal nergens zonder de hulp die ik hier krijg.

Meneer van Hevelingen (83)

Dhr. van Veen-5

Echt contact

"Even écht contact. Voor mij zijn het de kleine dingen die het doen"

Ik ben graag op mezelf. Ik doe kleine klusjes in huis en draai nog regelmatig een wasje. Gelukkig ben ik nog zelfstandig.

De gedachte aan totale afhankelijkheid schrikt me af. De hulp die ik hier krijg, is voor het huishouden. Heel fijn, want de boel een beetje fris houden op m'n kamer, dat vind ik belangrijk.

Sinds mijn vrouw is overleden, woon ik hier. Dit is nu mijn thuis en dat bevalt me wel. Kijk, het is natuurlijk nooit hetzelfde als vroeger. Dat kan niet meer. Maar ik maak er het beste van.

De omgeving is prachtig en ik maak dagelijks een ommetje. Soms ga ik dan naar de schepen kijken. Ik ben gek van varen. Als kleine jongen was ik dat al.

Vaak kom ik buiten anderen tegen. Dan maken we een praatje. Dat is voor mij genieten. Even écht contact. Ja, voor mij zijn het de kleine dingen die het doen.

De heer van Veen (81)

Mevr. Boelen-2

Zelfstandigheid

"Spuiten, slikken, prikken, ik doe het allemaal zelf."

Mijn hart werkt niet goed meer en daar krijg ik medicijnen voor. Spuiten, slikken, prikken, ik doe het allemaal zelf.

Alleen lopen gaat niet meer. Daarom heb ik nu een kleine scootmobiel. Zo kan ik 's ochtends na de thee zelf naar boven gaan.

Ze organiseren hier veel leuke dingen. Bingo, puzzelen, maar ook bloemschikken en vouwkaarten maken. Ik doe overal aan mee. Het is fijn om onder de mensen te zijn. De kast op m'n kamer praat niet terug en beneden hoor je nog eens wat.

Ik ben een vrolijke Frans, maar als ik een rotdag heb, trek ik me terug. Dat kan hier gelukkig.

Ik heb geen wensen meer. Ben blij met de kleine dingen. Op maandag word ik gewassen door een Marokkaanse dame. Dat is een feest. Zij smeert me na het douchen helemaal in met kokosmelk. Dan ruik ik heerlijk als ik ga slapen.

Mevrouw Boelen (93)

Mevr. van der Linden

Gastvrijheid

"Ik heb geleerd altijd gastvrij te zijn en anderen te helpen"

Mijn man en ik zijn hier komen wonen. Hij leeft niet meer, maar heeft me een mooie erfenis achtergelaten. Onze kinderen en kleinkinderen. Regelmatig komt er een op bezoek.

Ik kom uit een creatief gezin. Mijn vader was kunstschilder en ik schilderde zelf ook. Mijn man kon prachtig zingen. Ik niet, maar ik heb wel altijd liedjes in mijn hoofd.

Bij ons thuis was het net de zoete inval. Iedereen was welkom. Ik heb geleerd altijd gastvrij te zijn en anderen te helpen. Nu ik niet meer zelfstandig woon, ben ik daarin afhankelijk van anderen. Logeren of mee-eten gaat niet meer. Dat vind ik jammer.

Ik ben een soort clown. Ik zie overal de humor van in en maak de mensen graag aan het lachen. Ik heb heus genoeg narigheid meegemaakt, maar ik heb een hart dat wil leven.

Ik vind het leven net een stuk zoethout. Bittere en zoete momenten met een goede nasmaak.

Mevrouw van der Linden (91)