Bij ActiVite werken we graag samen, ook met naasten van cliënten. Met hun gedeelde verleden brengen zij iets unieks in de zorg, wat heel verrijkend is. Dat het soms ook uitdagend is, weet verzorgende Kitty: “Familie vindt het soms lastig om hun naaste hier te zien en wil daar dan niet altijd mee geconfronteerd worden.”
In de zorg doen we steeds vaker een beroep op de kring rond de cliënt: de ‘informele zorg’. Dat is waardevol voor de cliënt én het ontlast de zorg, die steeds meer onder druk staat. We verwachten daardoor wel meer van mantelzorgers. Dat gaat niet altijd vanzelf, weet ook Kitty Breugom, verzorgende in verpleeghuis SassemBourg. “Tegen de tijd dat een cliënt bij ons komt wonen, zijn mantelzorgers vaak overbelast. Ze hopen of verwachten dat wij alle zorg overnemen.” In de praktijk verdelen professionele en informele zorg steeds vaker de taken. “Dat levert vragen of irritatie op: ‘Jij wordt hier toch voor betaald?’ Soms moet ik echt praten als Brugman om te laten zien dat deel uit blijven maken van de zorg voor je naaste niet alleen óns iets oplevert, maar ook de bewoner en de mantelzorger zelf.”
Het voelt als familie
Het kan ook heel goed gaan, zoals bij Kees Lubout. Kitty is zijn contactverzorgende en heeft veel te maken met mantelzorger Kick. “Kees en ik zijn oud-collega’s; we werkten in dezelfde periode op de Nederlandse ambassade in Rome. Later werden we vrienden en inmiddels noemt Kees me zelfs zijn broer.” Niet zo gek, want Kick gedraagt zich ook als familie. Omdat Kees geen mantelzorgers heeft, vervult Kick die rol: “Toen Kees’ vrouw nog leefde, woonden ze in een verpleeghuis waar ze niet gelukkig waren. Ze vroeg me te helpen een andere plek te vinden. Toen dat gelukt was, ben ik gaandeweg meer taken gaan oppakken. En nu Kees weduwnaar is, help ik hem bij wat nodig is.”
Het verpleeghuis is geen all-inclusive locatie
Kick wist naar eigen zeggen niets van de zorg. “Ik moest ‘eerste contactpersoon’ worden, maar had geen idee wat dat inhield. Dat iemand bijvoorbeeld boodschappen voor Kees moest doen, was nieuw voor mij. In het begin belde een collega van Kitty me een keer in het weekend: er was iets mis met Kees en hij zei dat ik de ambulance moest bellen. Ik dacht: ‘Ik moet helemaal niets!’ en ‘Kunnen jullie dat niet zelf?’ Mijn verwachtingen heb ik echt moeten bijstellen; ik dacht dat alles van A tot Z geregeld zou worden. Inmiddels weet ik dat het verpleeghuis geen all-inclusive is.”
Er is bijna altijd een oplossing
De samenwerking tussen Kitty en Kick gaat goed. Kitty: “We bespreken alles open en eerlijk en ik merk dat Kick altijd bereid is te helpen.” Kick: “Als ze me iets vraagt wat ik niet kan of wil doen, zeg ik dat en zoeken we samen een oplossing. Zo vroeg Kitty of ik de nagels van Kees wilde bijhouden. Dat vind ik ongemakkelijk, misschien omdat we geen familie zijn. We hebben nu afgesproken dat ik een manicure voor Kees inhuur. Er is bijna altijd een oplossing, als je allebei je best doet.”
