Nu de zorg onder druk staat, is het belangrijker dan ooit dat de professionele zorg terecht komt bij de mensen die dit het meeste nodig hebben. In het project Zelfstandig Zuid-Holland Noord (ZZHN) hebben we met ketenpartners in de regio onderzocht of we veelvoorkomende eenvoudige zorghandelingen zorgvuldig kunnen overdragen, zodat er meer ruimte komt voor complexere zorg. Met succes.
Judie Slingerland is projectleider bij ActiVite en heeft samen met een projectleider van WIJdezorg en Innovant dit project onder haar hoede. “ZZHN is een initiatief van de T10, de tien grootste VVT-organisaties in onze regio. Met de support van samenwerkingsverband Avant en zorgverzekeraar Zorg en Zekerheid hebben we met ketenpartners een zorgpad opgesteld voor oogdruppelen en steunkousen aan- en uittrekken. Zo kregen we zicht op de knelpunten en mogelijkheden om deze handelingen anders en beter te beleggen in de keten.”
Winst voor de organisatie én de cliënt
Oogdruppelen en steunkousen aan- en uittrekken zijn veel voorkomende handelingen in de thuiszorg. “We hebben berekend dat als we dit helemaal niet meer zouden doen, de thuiszorg in onze regio op ogen druppelen 10.000 uur per maand zou besparen en op steunkousen 17.000 uur. Behalve de grote winst die dit in uren zou opleveren, zijn deze handelingen ook vaak heel geschikt voor een cliënt om zelf of met hulp van een naaste te doen. Er zijn mooie hulpmiddelen waarmee veel cliënten dit met de goede uitleg en begeleiding best zelf kunnen. Daarmee zijn ze niet meer afhankelijk van thuiszorg, wat ook voor hen grote winst is.”
Positief en bereidwillig aan tafel
Die goede uitleg en begeleiding zijn wel randvoorwaarden voor het slagen van deze ontwikkeling. Daar zijn de ketenpartners onmisbaar in. Judie: “We zijn met hen gaan kijken welke route een cliënt loopt als hij een indicatie krijgt voor deze handelingen. Waar zouden bepaalde taken en verantwoordelijkheden dan logischer passen? En ja, dat vraagt soms wat flexibiliteit. Maar bedenk wel dat bijvoorbeeld huisartsen er nu ook tegenaan lopen dat ze niet altijd zorg kunnen regelen voor nieuwe cliënten. Dus zij zijn er ook bij gebaat als wij meer ruimte krijgen, we hebben hetzelfde doel. Ik merkte sowieso dat iedereen steeds positief en bereidwillig aan tafel zat.”
Kansen omzetten in werkafspraken
“Toen we eenmaal met elkaar de kansen in kaart hadden gebracht, was de grootste uitdaging om die om te zetten in werkafspraken”, vertelt Judie. “We hebben voor het oogdruppelen bijvoorbeeld bedacht dat de cliënt het beste uitleg over het middel en eventuele hulpmiddelen kan krijgen bij de apotheek, als hij de druppels krijgt. Dan is de wijkverpleging vaak niet meer nodig. De apothekers waren daar gelukkig toe bereid, maar het regelen van de vergoeding hiervoor had nog wel wat voeten in de aarde. Dat soort processen kosten tijd, maar zijn uiteindelijk wel gelukt. Dat geeft moed voor de toekomst.”
